W swojej twórczości Orbitowski posługiwał się niemal wyłącznie formułą abstrakcji geometrycznej, komponując swoje obrazy z rombów i prostokątów. Prezentowana praca sytuuje się w obszarze poszukiwań charakterystycznych dla nurtu op-art i pochodzi z okresu, zanim artysta zaczął nadawać kompozycjom trójwymiarowości, tworząc obrazy reliefowe, których koncepcję z czasem zradykalizował, eliminując z nich kolor na rzecz kompozycji o walorach wyłącznie przestrzennych. Charakterystyczne znamiona twórczości Orbitowskiego to wrażliwość na kolorystyczne niuanse – tworzył iluzje przestrzeni i ruchu, posługując się subtelną gradacją barw. Oparte na nieregularnych układach kompozycje złożone z mozaiki barwnych prostokątów cechuje powtarzalność i rytmika. W dynamicznych, kalejdoskopowych układach wyraźne jest dążenie do usystematyzowanej asymetrii, odzwierciedlającej jednocześnie chaos i ład rzeczywistości. Jak pisała Bożena Kowalska: „W twórczości Orbitowskiego, programowo chłodnej i zobiektywizowanej, jest nie tylko – charakterystyczne dla sztuki operującej językiem geometrii – dążenie do osiągnięcia porządku jako wartości kreatywnej, przeciwstawionej chaosowi człowieczego świata. Poza warstwą rozważań nad problemami czysto plastycznymi odczytać się dają odniesienia do innych jeszcze zagadnień ogólnych o znaczeniu uniwersalnym. Znamienną jako początkowa oschłość prawie inżynieryjnotechnicznych eksperymentów znajduje potem, w rysunkach zwłaszcza, przeciwwagę w sprzężeniu z naturą, zachwyceniu jej koronkową subtelnością, w refleksji nad jej niezrównanym ładem, logiką i mądrością”. Janusz Orbitowski przez całe życie związany był z krakowskim środowiskiem artystycznym – studiował w krakowskiej pracowni Adama Marczyńskiego. Obok Marczyńskiego i Henryka Stażewskiego był najbardziej znanym artystą posługującym się geometrią jako dominującym środkiem wyrazu.

Ukończył Wydział Malarstwa i Grafiki na ASP w Krakowie. Od 1968 roku wystawia swoje prace, miedzy innymi w Nowym Jorku. Większość jego obrazów zbudowana jest z rombów i prostokątów. Pod koniec lat 60., artysta nadał swym geometrycznym konstrukcjom - trójwymiarowość; naklejane na powierzchnie tworzą reliefy. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa i Grafiki w pracowni Aadama Marczyńskiego. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1967 roku. Jest profesorem zwyczajnym macierzystej uczelni. Miał dwadzieścia wystaw indywidualnych w kraju i za granicą; uczestniczył w ponad stu wystawach zbiorowych reprezentujących nurt abstrakcji geometrycznej. Głównym obiektem zainteresowań Janusza Orbitowskiego są: przestrzeń, światło, ruch i ich wzajemne relacje. Od 1970 roku istotnym środkiem wyrazu jest dla malarza relief. Obrazy Janusza Orbitowskiego znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Warszawie, Gdańsku, Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz wielu kolekcjach prywatnych w Polsce, Francji, Szwecji. Niemczech i Stanach Zjednoczonych.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.

30
Janusz ORBITOWSKI (1940 Kraków - 2017 Kraków)

"Kompozycja przestrzenna", 1969 r.

olej/płótno, 94 x 74,5 cm
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: 'JANUSZ ORBITOWSKI 1969 / 73 x 94 / KOMPOZYCJA PRZESTRZENNA'
opisany na blejtramie 'Orbitowski J. "Kompozycje przestrzenne" B.W.A. 3.500 zł 39 '
na odwrociu naklejka BWA Kraków

Kup abonament Wykup abonament, aby zobaczyć więcej informacji

W swojej twórczości Orbitowski posługiwał się niemal wyłącznie formułą abstrakcji geometrycznej, komponując swoje obrazy z rombów i prostokątów. Prezentowana praca sytuuje się w obszarze poszukiwań charakterystycznych dla nurtu op-art i pochodzi z okresu, zanim artysta zaczął nadawać kompozycjom trójwymiarowości, tworząc obrazy reliefowe, których koncepcję z czasem zradykalizował, eliminując z nich kolor na rzecz kompozycji o walorach wyłącznie przestrzennych. Charakterystyczne znamiona twórczości Orbitowskiego to wrażliwość na kolorystyczne niuanse – tworzył iluzje przestrzeni i ruchu, posługując się subtelną gradacją barw. Oparte na nieregularnych układach kompozycje złożone z mozaiki barwnych prostokątów cechuje powtarzalność i rytmika. W dynamicznych, kalejdoskopowych układach wyraźne jest dążenie do usystematyzowanej asymetrii, odzwierciedlającej jednocześnie chaos i ład rzeczywistości. Jak pisała Bożena Kowalska: „W twórczości Orbitowskiego, programowo chłodnej i zobiektywizowanej, jest nie tylko – charakterystyczne dla sztuki operującej językiem geometrii – dążenie do osiągnięcia porządku jako wartości kreatywnej, przeciwstawionej chaosowi człowieczego świata. Poza warstwą rozważań nad problemami czysto plastycznymi odczytać się dają odniesienia do innych jeszcze zagadnień ogólnych o znaczeniu uniwersalnym. Znamienną jako początkowa oschłość prawie inżynieryjnotechnicznych eksperymentów znajduje potem, w rysunkach zwłaszcza, przeciwwagę w sprzężeniu z naturą, zachwyceniu jej koronkową subtelnością, w refleksji nad jej niezrównanym ładem, logiką i mądrością”. Janusz Orbitowski przez całe życie związany był z krakowskim środowiskiem artystycznym – studiował w krakowskiej pracowni Adama Marczyńskiego. Obok Marczyńskiego i Henryka Stażewskiego był najbardziej znanym artystą posługującym się geometrią jako dominującym środkiem wyrazu.

Ukończył Wydział Malarstwa i Grafiki na ASP w Krakowie. Od 1968 roku wystawia swoje prace, miedzy innymi w Nowym Jorku. Większość jego obrazów zbudowana jest z rombów i prostokątów. Pod koniec lat 60., artysta nadał swym geometrycznym konstrukcjom - trójwymiarowość; naklejane na powierzchnie tworzą reliefy. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Malarstwa i Grafiki w pracowni Aadama Marczyńskiego. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w 1967 roku. Jest profesorem zwyczajnym macierzystej uczelni. Miał dwadzieścia wystaw indywidualnych w kraju i za granicą; uczestniczył w ponad stu wystawach zbiorowych reprezentujących nurt abstrakcji geometrycznej. Głównym obiektem zainteresowań Janusza Orbitowskiego są: przestrzeń, światło, ruch i ich wzajemne relacje. Od 1970 roku istotnym środkiem wyrazu jest dla malarza relief. Obrazy Janusza Orbitowskiego znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Warszawie, Gdańsku, Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi oraz wielu kolekcjach prywatnych w Polsce, Francji, Szwecji. Niemczech i Stanach Zjednoczonych.

PODATKI I OPŁATY:
- Do kwoty wylicytowanej doliczana jest opłata aukcyjna. Stanowi ona część końcowej ceny obiektu i wynosi 18%.
- Do kwoty wylicytowanej doliczona zostanie opłata z tytułu "droit de suite". Dla ceny wylicytowanej o równowartości do 50 000 EUR stawka opłaty wynosi 5%. Opłata ustalana jest przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez NBP w dniu poprzedzającym dzień aukcji.